Vrijdag kom ik uit de kast

Gepubliceerd op 12 augustus 2023 om 16:57

De boekenkast welteverstaan! Vanaf nu trek ik graag op vrijdag rond om te vertellen over iemand die de muziekwereld veranderd heeft. Maar natuurlijk kon dat pas gebeuren nadat mijn eigen literaire kindje ter wereld kwam. Tromgeroffel alsjeblieft, of om in de juiste toon te blijven: trompetgeschal en houtblazergetoeter... 'Edo, zoon van Sax' is gedrukt en zal eind september liggen blinken in de (online) boekenwinkels!

Het doet mij even terugblikken, want dat 'uit de kast komen' heeft wel wat voeten in de aarde gehad..

Daar zat ik dan, ergens mét die voeten bungelend over de rand van een kolkende zee van letters, ideeën en verhalen. Het was een plek waar ik bijna drie jaar geleden impulsief en enthousiast in dook, met de wilde gedachte dat ik wel zou leren zwemmen in de diepte van de boekenmakerszee. En, jawadde, wat een reis is dat geweest! Het lijkt als de dag van gisteren dat ik mijn eerste woorden op papier krabbelde, in de hoop dat ze een verhaal zouden vormen dat kinderen zou raken en meeslepen. Met het idee: "Een boek maken, ik kan dat!" werd het een tumultueuze reis door het onbekende, bezaaid met plotwendingen die mijn personages misschien wel zouden benijden.

Hoewel... In die drie jaar ben ik minstens evenveel keren herbegonnen. Adolphe Sax deed het minstens even vaak, maar dan met een heel bedrijf. Ik startte nochtans, naar mijn normen toch, heel georganiseerd: een mindmap rond Adolphe Sax én zijn zoon op basis van 'ernstige boeken voor grote mensen". Kennis van het gerenommeerde Muziekinstrumentenmuseum in Brussel was mijn leidraad. Als er ergens expertise over die manspersoon te vinden was, dan was het wel daar, tussen die enorme collectie échte saxen.

Met elke zin, elke alinea en elke bladzijde dook ik dieper in de geschiedenis van de Saxen, omringd door boeken en notities die zich als een laag stof om me heen opstapelden. Het was een zee van onderzoek, enthousiasme en soms een vleugje wanhoop wanneer de inspiratie even leek te verdwijnen, als een drenkeling die af en toe onder water verdwijnt om dan weer sputterend naar boven te komen. Gelukkig waren er regelmatig goede zielen die mij weer even op het droge trokken en mij met wat figuurlijke kletsen in het gezicht op mijn plaats zetten. Faalangst en perfectionisme vertroebelden immers al te vaak mijn zicht, waardoor ik soms dagen oeverloos prutste aan details die niemand zou opmerken.

Toen ik van Uitgeverij Clavis de kans kreeg om al dat geprobeer om te zetten in een echt boek, begon het hier pas echt te klotsen. Ik had namelijk bij het tekenen te weinig rekening gehouden met ruimte voor de tekst. Bij 'achtenveertig pagina's' had ik weer niet gedacht aan titel- en schutbladen. Ik maakte hopen vormgevingsfouten en ging er regelmatig vanuit dat de lezer mijn gedachtengang zomaar kon volgen. Laat mij besluiten dat ik veel geleerd heb...

Maar, lieve lezers, zal ik jullie iets bekennen: zelfs terwijl ik op het punt sta die bundel drukwerk in mijn handen te houden, voel ik nog de spanningsspetters op mijn gezicht. Binnenin mij stijgt de opwinding als een niet-klimatologisch-gevormde vloedgolf. Mijn eerste boek, 'Edo, zoon van Sax', staat op het punt gedrukt te worden en ik tel de dagen af als een kind dat niet kan wachten tot Sinterklaas is geweest.

Het is nog altijd alsof ik proestend en spartelend boven water probeer te blijven, terwijl ik de laatste correcties aanbreng, de laatste nuances polijst en de laatste zorgvuldige details toevoeg.

Ja, die boekenmakerszee is wild en onvoorspelbaar geweest, maar het was ook de meest bevredigende duik die ik ooit genomen heb. Drie jaar aan zwoegen, ploeteren en dozijnen repen chocolade met nootjes, hebben geleid tot dit moment. Ik tel af, mijn hart bonst, en ik weet dat wanneer ik eindelijk dat fysieke exemplaar in mijn handen houd, ik klaar zal zijn om nieuwe richtingen uit te varen. En als ik dan mijn neus tussen de pagina's duw om de vers-gedrukte-boekengeur op te snuiven, zal ik stilletjes glimlachen en mij voornemen dat ik nu maar eerst even moet proberen drijven of dobberen vooraleer ik weer een nieuwe boot neem. 

Reactie plaatsen

Reacties

Ann Garriau
7 maanden geleden

Dag Mieke.

Ik kijk vol verwachting uit naar 13 oktober..
Heb nog een vraagje?
Welke chocoladerepen lust je ook nog behalve met nootjes?😎
Knuffel Ann

tante Tin
7 maanden geleden

Mieke, Je hebt je reis tot boekenmaker zo fantastisch omschreven dat ik ongelooflijk nieuwsgierig ben naar het verhaal, de tekeningen, kortom naar de totaalbeleving.
Ik kijk met ontzettend groot verlangen uit naar de voorstelling van je boek!!
Dikke bees X